مشق جنگ علی اکبر

مشق جنگ علی اکبر

(عباس)

الا ای به رخ افتاب منور فروغ دل ودیده شهزاده اکبر دوزلف سیاهت به رخسارگلگون دولعل لبت همچویاقوت احمر کمان ابرویت کاکلت حلقه حلقه چو مهر نبوت بدوش پیمبر زخیمه توبیرون بیا یک زمانی که باتومرا مطلبی هست سراسر (علی اکبر)به قربانت ای عم سپهدارلشگر بفرمابمن ای دلیر غظنفر به مثل غلام ای علمداربابم کمین خادمت ایستاده برابر (عباس) ایانورچشمان ساقی کوثر عزیزحسین شبه روی پیمبر نسیم دلارای ختم رسولان شمیم گلستان زهرای اطهر ببین دور ما چار جانب گرفته سر راه ما را سپاه ستمگر یقین جانفشانیم ای نوردیده به پای حسین شافع روزمحشر بیا تا طریق نبردت نمایم که تا درنمانی به پرخاش لشگر بیاموزمت شیوه جنگجویی که دانستی ازچنگ شیران بافر (علی اکبر) به چشم ای نهال برومند حیدر بپوشم سلاح نبردم به پیکر بیاموز رزمی بمن ای عموجان که بایدروم جنگ قوم ستمگر (عباس) بکش تیغ خوداز میان نوردیده بیارای بالا وبرگیر اسپر چومن حمله آرم به نزدیک من شو چومن تیغ بارم سپرگیر بر سر چوازراست آیم زچپ حمله ور شو چوچپ راست کن تیغ ازراست بگذر چوضرب مرا ازسپر رد نمودی بزن ضربتم بر سروبال و مغفر (علی اکبر) شدم مستعد بهرجنگ ای هنر ور چه سازم دگر ای عموی دلاور دو جنگی که بریکدگر شد مقابل زاوصاف خود دم زنند هی مکرر بیان سازاوصاف خود ازبرایم امیرسپهدار و میر غضنفر (عباس) منم زوربازوی پروردگار منم وارث صاحب ذوالفقار منم آنکه ازصولتم درمصاف بلرزدبخود پیکرکوه قاف منم آنکه گرتیغ گیرم بدست به فوج دلیران بیارم شکست سپهدار خیل هدایت منم علمدارشاه ولایت منم توای نامور ای یل جنگجو زاوصاف خود هرچه داری بگو (علی اکبر) منم ضیغم رزم دشت بلا منم یکه ضرغام کرببلا زابروی حوران کمانم بدوش زگیسوی غلمان کمندم بدوش منم آنکه ازحسن من آفتاب خجل گشت پنهان شداندر حجاب منم آنکه برسروران سرورم شبیه گل روی پیغمبرم زنامم به هفت آسمان زیوراست مرا نام نامی علی اکبر است ( مصرع عباس و علی اکبر) علی ای نهال گلستان حیدر چه مطلب دگرهست برگوسراسر توآماده می باش ای نور چشمان شدم مستعد من فدایت عمو جان بدستت نماآشنا تیغ بران به جا آورم آنچه گویی توفرمان بکن حافظ سرتواین لحظه اسپر به چشم ای عموجان سپهدارلشگر به بالا شکن آستین همچوبابم عمو جان ربودی زدل صبروتابم چو ازراست آیم زچپ زود بگذر بیاموختم این هم ای ماه منظر بزودی سپربر سرت آشنا کن به فرمان دیگر مرا آشنا کن اگرتیغ آمد سپر گیر بر سر کشم بهرضربت به فرقم من اسپر دلیرانه خم کن توزانو به زودی ازین غم دل جمله عالم ربودی فرود آر الحال شمشیر خود را نمایان کنم صولت رزم خود را تواین لحظه بنما به من زور بازو کجا من بگردم به تو هم ترازو چنین باش آماده امروز درجنگ زبهر اطاعت کمر بسته ام تنگ دوصد حیف علی جان ازین قوت تو امان ای عموجان ازین صولت تو علی ارث داری توازشیر یزدان شجاعی ندیده چوتو چرخ دوران عزیزان دوصدحیف ازاین ماه انور شدی ازچه غمگین وحیران ومضطر دریغاشود راست ازتیغ منشق دریغاشود سرنگون ازتو بیرق علی گیسوان توگرددبه خون تر فدای حسین میکنم جان وهم سر دریغاشود بی پسر ام لیلا شود بی برادر یقین شاه والا دریغا به دنیا ندیدی توشادی بلی عشق بازی کند کج نهادی